ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

     «Αν αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που επιτρέπει ψυχολογικά σε ορισμένα άτομα να ασκούν απροκάλυπτα καταχρηστική εξουσία σε ό,τι τους περιβάλλει, σχεδόν πάντα συναντάμε καθιερωμένες μορφές κυνισμού που χρησιμεύουν ως προπέτασμα καπνού για τα άτομα αυτά. Είτε πρόκειται για την εξουσία του χρήματος, είτε για την εξουσία που επιδιώκει να κατακτήσει ένας πολιτικός ή ακόμα και ένας απλός μαφιόζος, ο κυνισμός γρήγορα μετατρέπεται σε αμυντικό μηχανισμό που καλύπτει τη μέτρια συμπεριφορά και τη διαφθορά του νου που αναπόφευκτα τη συνοδεύει.»

https://www.aftoleksi.gr/2025/08/11/kynismos-o-noitikos-michanismos-tis-ametanoitis-kyriarchias/

   Ζούμε αναμφισβήτητα σε εποχές άκρατου κυνισμού, αυθαιρεσίας, αυτοδικίας, όπου, όποιος έχει δυνατότητα, θράσος και κυρίως δύναμη, κάνει αυτό που θέλει είτε σε προσωπικό είτε  σε κρατικό επίπεδο γιατί δεν υπάρχει… δικαιοσύνη.

    Δικαιοσύνη για έναν έκαστο, δικαιοσύνη για συλλογικότητες, δικαιοσύνη για κράτη. Προσωποποιημένη και διεθνής δικαιοσύνη, έχουν εκλείψει και ό,τι κακό συμβαίνει, συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ο φόβος της, αλλά κυρίως ο σεβασμός της. Ο κόσμος  στους καιρούς μας βαδίζει με μεγάλα βήματα προς τα πίσω, ανυπομονεί-θα λέγαμε «ποιητική αδεία»- να φτάσει στους πρωτόγονους καιρούς, στα ταπεινά ένστικτα στην αλληλοεξόντωση για την επιβίωση, την απόκτηση, την ιδιοποίηση με κάθε μέσο.

    Η καθημερινή ειδησεογραφία για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, δείχνει μια βαθιά κρίση, μια ριζωμένη αντίληψη του γνωστού κινηματογραφικού τίτλου «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν». Λογικές(!)της αφαίρεσης από τους άλλους προς ίδιον όφελος, είτε πρόκειται για ατομικές ενέργειες, είτε για επεμβάσεις κρατών, στρατών και υπερόπλων, προκειμένου να γίνουν δικά μας αυτά που έχουν οι άλλοι, αφού ξέρουμε πως ό,τι κι αν κάνουμε-ατομικά ή σαν κρατικές οντότητες-δεν πρόκειται να λογοδοτήσουμε, κι αν υπάρξει τιμωρία(σε ατομικό επίπεδο) θα είναι αφενός αστεία και αφετέρου ευκόλως προσπελάσιμη.

    Κι όπως διαμορφώνονται οι σχετικές εξελίξεις, όσα συμβαίνουν μεμονωμένα ή σε επίπεδο κρατών, τα παρακολουθούμε οι πολλοί στις οθόνες μας, ανήμποροι να αντιδράσουμε, απέναντι στο έγκλημα που «φυσάει ξανά από παντού»(Αφοί Κατσιμίχα: Μπλάϊμπ Τρόϊ Καφέ).

 

                                            Η ΣΥΓΧΥΣΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η συγχυσμένη Αριστερά ή η εν πλήρη συγχύσει απωλεσθείσα αριστερή σκέψη και ανάλυση.΄Ανθρωποι, μεσαία στελέχη, ηγετίσκοι, πολιτευάμενοι(Μαρίκα Κρεββατά), που δεν κατάφεραν να μαζέψουν, αλλά κυρίως να εμπνεύσουν, πάνω από το 5%(στην καλύτερη περίπτωση)τον ελληνικό λαό, αιφνιδιάστηκαν από την μετατροπή σε πολιτική παρέμβαση του εθνικού πένθους των Τεμπών. Συναισθάνθηκαν τον "κίνδυνο" Καρυστιανού και απελπίστηκαν για το αβέβαιο πολιτικό τους μέλλον, από την παρουσία της "εθνικής" μάνας Μαρίας Καρυστιανού. Γι΄ αυτό έπεσαν με τα μούτρα στην απαξίωσή της, γι΄ αυτό κρεμάστηκαν από το ήμισυ μιας δήλωσής της και διέγραψαν ακόμη και την δική τους παρουσία στην πανεθνική διαμαρτυρία για τα Τέμπη. Οι δικαιολογίες για την επίθεσή τους σαθρές, αγχωμένες, βεβιασμένες, προκειμένου να πλήξουν έναν δοκιμαζόμενο πολίτη, που βγήκε στην αρένα με τα άγρια ζώα, όπως οι πρωτοχριστιανοί, ξέροντας πως θα την κατασπαράξουν. Και φτάσαμε, άνθρωποι της εν συγχύσει Αριστεράς, να αναφέρονται στην δήλωση(την μισή)της Καρυστιανού σε σύγκριση με τους μουλάδες του Ιράν(αυτούς που χειροκροτούσε και πανηγύριζε το 1979 η Αριστερά, σαν απελευθερωτές του Ιρανικού λαού) ή να την κατηγορούν ότι δεν αναφέρεται στον Μητσοτάκη και τους πολιτικά υπεύθυνους του εγκλήματος των Τεμπών αλλά... στον Τσίπρα και το υπό ίδρυση κόμμα του(που ως φαίνεται θα ξεπεράσει την διάρκεια της περιπέτειας του Οδυσσέα, ωσότου να φτάσει στην Ιθάκη(του). Η Καρυστιανού που έφτασε ως το Ευρωκοινοβούλιο, καταγγέλοντας το πλέγμα των ευθυνών των εγκληματικών παραλείψεων και της συγκάλυψης, "φοβήθηκε" ένα μη κόμμα του Τσίπρα, που οι περισσότεροι απ΄ αυτούς που "φωνάζουν" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρώην σύντροφοί του, δεν πρόκειται να το(ν)ψηφίσουν.  Το "Αιδώς Αργείοι" έχει μια διαχρονική εφαρμογή, σαν κόσμιος χαρακτηρισμός, γιατί υπάρχουν και τα λεγόμενα "γαλλικά".