ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

     «Αν αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που επιτρέπει ψυχολογικά σε ορισμένα άτομα να ασκούν απροκάλυπτα καταχρηστική εξουσία σε ό,τι τους περιβάλλει, σχεδόν πάντα συναντάμε καθιερωμένες μορφές κυνισμού που χρησιμεύουν ως προπέτασμα καπνού για τα άτομα αυτά. Είτε πρόκειται για την εξουσία του χρήματος, είτε για την εξουσία που επιδιώκει να κατακτήσει ένας πολιτικός ή ακόμα και ένας απλός μαφιόζος, ο κυνισμός γρήγορα μετατρέπεται σε αμυντικό μηχανισμό που καλύπτει τη μέτρια συμπεριφορά και τη διαφθορά του νου που αναπόφευκτα τη συνοδεύει.»

https://www.aftoleksi.gr/2025/08/11/kynismos-o-noitikos-michanismos-tis-ametanoitis-kyriarchias/

   Ζούμε αναμφισβήτητα σε εποχές άκρατου κυνισμού, αυθαιρεσίας, αυτοδικίας, όπου, όποιος έχει δυνατότητα, θράσος και κυρίως δύναμη, κάνει αυτό που θέλει είτε σε προσωπικό είτε  σε κρατικό επίπεδο γιατί δεν υπάρχει… δικαιοσύνη.

    Δικαιοσύνη για έναν έκαστο, δικαιοσύνη για συλλογικότητες, δικαιοσύνη για κράτη. Προσωποποιημένη και διεθνής δικαιοσύνη, έχουν εκλείψει και ό,τι κακό συμβαίνει, συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ο φόβος της, αλλά κυρίως ο σεβασμός της. Ο κόσμος  στους καιρούς μας βαδίζει με μεγάλα βήματα προς τα πίσω, ανυπομονεί-θα λέγαμε «ποιητική αδεία»- να φτάσει στους πρωτόγονους καιρούς, στα ταπεινά ένστικτα στην αλληλοεξόντωση για την επιβίωση, την απόκτηση, την ιδιοποίηση με κάθε μέσο.

    Η καθημερινή ειδησεογραφία για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, δείχνει μια βαθιά κρίση, μια ριζωμένη αντίληψη του γνωστού κινηματογραφικού τίτλου «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν». Λογικές(!)της αφαίρεσης από τους άλλους προς ίδιον όφελος, είτε πρόκειται για ατομικές ενέργειες, είτε για επεμβάσεις κρατών, στρατών και υπερόπλων, προκειμένου να γίνουν δικά μας αυτά που έχουν οι άλλοι, αφού ξέρουμε πως ό,τι κι αν κάνουμε-ατομικά ή σαν κρατικές οντότητες-δεν πρόκειται να λογοδοτήσουμε, κι αν υπάρξει τιμωρία(σε ατομικό επίπεδο) θα είναι αφενός αστεία και αφετέρου ευκόλως προσπελάσιμη.

    Κι όπως διαμορφώνονται οι σχετικές εξελίξεις, όσα συμβαίνουν μεμονωμένα ή σε επίπεδο κρατών, τα παρακολουθούμε οι πολλοί στις οθόνες μας, ανήμποροι να αντιδράσουμε, απέναντι στο έγκλημα που «φυσάει ξανά από παντού»(Αφοί Κατσιμίχα: Μπλάϊμπ Τρόϊ Καφέ).