Η συγχυσμένη Αριστερά ή η εν πλήρη συγχύσει απωλεσθείσα αριστερή σκέψη και ανάλυση.΄Ανθρωποι, μεσαία στελέχη, ηγετίσκοι, πολιτευάμενοι(Μαρίκα Κρεββατά), που δεν κατάφεραν να μαζέψουν, αλλά κυρίως να εμπνεύσουν, πάνω από το 5%(στην καλύτερη περίπτωση)τον ελληνικό λαό, αιφνιδιάστηκαν από την μετατροπή σε πολιτική παρέμβαση του εθνικού πένθους των Τεμπών. Συναισθάνθηκαν τον "κίνδυνο" Καρυστιανού και απελπίστηκαν για το αβέβαιο πολιτικό τους μέλλον, από την παρουσία της "εθνικής" μάνας Μαρίας Καρυστιανού. Γι΄ αυτό έπεσαν με τα μούτρα στην απαξίωσή της, γι΄ αυτό κρεμάστηκαν από το ήμισυ μιας δήλωσής της και διέγραψαν ακόμη και την δική τους παρουσία στην πανεθνική διαμαρτυρία για τα Τέμπη. Οι δικαιολογίες για την επίθεσή τους σαθρές, αγχωμένες, βεβιασμένες, προκειμένου να πλήξουν έναν δοκιμαζόμενο πολίτη, που βγήκε στην αρένα με τα άγρια ζώα, όπως οι πρωτοχριστιανοί, ξέροντας πως θα την κατασπαράξουν. Και φτάσαμε, άνθρωποι της εν συγχύσει Αριστεράς, να αναφέρονται στην δήλωση(την μισή)της Καρυστιανού σε σύγκριση με τους μουλάδες του Ιράν(αυτούς που χειροκροτούσε και πανηγύριζε το 1979 η Αριστερά, σαν απελευθερωτές του Ιρανικού λαού) ή να την κατηγορούν ότι δεν αναφέρεται στον Μητσοτάκη και τους πολιτικά υπεύθυνους του εγκλήματος των Τεμπών αλλά... στον Τσίπρα και το υπό ίδρυση κόμμα του(που ως φαίνεται θα ξεπεράσει την διάρκεια της περιπέτειας του Οδυσσέα, ωσότου να φτάσει στην Ιθάκη(του). Η Καρυστιανού που έφτασε ως το Ευρωκοινοβούλιο, καταγγέλοντας το πλέγμα των ευθυνών των εγκληματικών παραλείψεων και της συγκάλυψης, "φοβήθηκε" ένα μη κόμμα του Τσίπρα, που οι περισσότεροι απ΄ αυτούς που "φωνάζουν" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρώην σύντροφοί του, δεν πρόκειται να το(ν)ψηφίσουν. Το "Αιδώς Αργείοι" έχει μια διαχρονική εφαρμογή, σαν κόσμιος χαρακτηρισμός, γιατί υπάρχουν και τα λεγόμενα "γαλλικά".
