ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΠΠΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ!

 Σ΄ αυτόν τον τόπο παντού σχηματίζεται το ορθογώνιο τρίγωνο και το Πυθαγόρειο θεώρημα πλανάται... 

 Ο παππούς Πυθαγόρας κάνει αισθητή την παρουσία του, το πνεύμα του τέλος πάντων, για να μας θυμίζει την αρμονία, άσχετα αν εμείς τον θυμόμαστε μόνο για τουριστικούς λόγους και εκμεταλλεύσεις. 

 Ιδού, σήμερα στο Μαλαγάρι η φόρτωση των οικίσκων από τα ένστολα παιδιά μας που πληρώνουν κι αυτά την "νύφη" των καιρών.΄Ηταν αρκετή ώρα σ΄ αυτή την στάση ο γερανός, ίσως για να εμπεδώσουμε το "γεωμετρικόν" της ζωής.

ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ (18-2-2016)

Και σήμερα το πρωί το Μαλαγάρι, ο κόλπος, το Βαθύ ήταν υπέροχα... Ο ψαράς πέρασε μπροστά μου με φόντο πίσω πάλι "καπνόν θρώσκοντα" αυτή τη φορά στην άλλη μεριά, πάνω από την πόλη...

 ... ιδού το πέπλο που σκεπάζει το Βαθάκι μας(λέξιδάνειο από τον κο Μανώλη Νικολαίδη) τούτη την Φλεβαριάτικη άνοιξη που ζούμε για 3η ημέρα... 

 ...Ο Νάκος κι ο Μιχάλης παραθέτουν όπως κάθε πρωί(και απόγευμα)το γεύμα σε πάνω από 10 γάτους, την τελευταία φορά που τους μέτρησα ήταν 13...

 ... αφού έχουν ανάψει το καντήλι-όπως κάθε μέρα επίσης-του Αη-Νικόλα, παραπλεύρως του "ναυστάθμου" των Αυτοδυτών... Η διαδικασία έχει ως εξής: Μόλις φτάσει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι του Νάκου, από διάφορες κατευθύνσεις τρέχουν γάτες κι αν δεν συγκεντρωθεί ο απαραίτητος αριθμός ακολουθούν σφυρίγματα κι έτσι επιτυγχάνεται η απαιτούμενη απαρτία...

 ...λίγο πιο πέρα στον νέο μώλο ένας άλλος ψαράς τρίβει ένα χταπόδι ικανού μεγέθους, που προφανώς γλίτωσε από τα σαγόνια της Αργυρώς, η οποία χτες πήρε πάλι τον υπνάκο της στην "γλίστρα" του νέου μώλου...

 ...όπως μπορείτε να δείτε ο οκτάπους είναι "θρεμμένος" όπερ σημαίνει ότι η παραπλεύρως διαμένουσα οικογένεια, έχει να πιεί πολύ ούζο τη συνοδεία του....

...και τέλος ο Αη-Νικόλας, καθαρός, περιποιημένος, χάρη στους άλλης ειδικότητας εθελοντές, σας περιμένει για μια στάση, να κάτσετε στο πεζούλι ή τα παρακείμενα παγκάκια και να ηρεμήσετε κατά το δοκούν. 
    Να αυτά είναι που μας κάνουν να λέμε ότι ζούμε σε τόπο παραδεισένιο, χωρίς να έχουμε ανάγκη και ούτε να βιαζόμαστε για άλλο Παράδεισο. 
                      ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ, ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ!

Η ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

    Ανάποδα ανέβηκαν οι φωτογραφίες αλλά έστω... Αυτό είναι το κοντέϊνερ που ξεφορτώθηκε σήμερα και περιέχει προφανώς τα "εργαλεία" των δύο νέων διασωστικών σκαφών με Γερμανική "σημαία" που ξεφορτώθηκαν σήμερα από το φορτηγό πλοίο FINESSE το πρωί στο λιμάνι Μαλαγαρίου...

 ...Νάτα απόψε το βράδυ στο απ΄ εδώ λιμάνι στο ύψος της αγοράς, δίπλα-δίπλα και λίγο πιο πάνω τα υπόλοιπα της πολυεθνικής δύναμης των διασωστών...

... Εδώ σε απαρτία όλα, πρώτο το Ιταλικό, μετά τα δύο Σουηδικά και τα άρτι αφιχθέντα δύο Γερμανικά... Η παραλιακή, υπό την νέα της μορφή, αν μη τι άλλο μαθαίνει ξένες γλώσσες κι όπως πάμε κατά το καλοκαίρι, βλέπω να έχουμε πρόβλημα χωρητικότητας για τα κότερα που θα έρχονται. Αλλά ως τότε θα δούμε... ΄Ετσι δεν προχωρούν τα πράγματα γενικά; 

ΕΡΓΟ-Α-ΤΑΞΙΑ!

    Το διάβασα προ ημερών στο Σαμιακό Βήμα και στο έντυπο και στο ιστολόγιο, δηλαδή τι γίνεται με το τέως πλέον εργοτάξιο της εταιρείας ΟΔΕΥΣΗ που εκτέλεσε το έργο ανάπλασης της παραλιακής μας ζώνης... 

 ...Και το οποίο εργοτάξιο έχει εξελιχθεί σε "έρπη ζωστήρα" για την παραλιακή μας ζώνη, μια που παρά την ολοκλήρωση του έργου, παραμένει περίκλειστο(τρόπος του λέγειν)καταλαμβάνοντας τον χώρο του μισού πάρκινγκ, ο οποίος είναι απαραίτητος υπό τις παρούσες και τις μελλοντικές σταθμευτικές ανάγκες...

...Τελικά, η εθνική ασθένεια της μη ολοκλήρωσης που διακατέχει κάθετι σ΄ αυτή τη χώρα, από τον σεξουαλικό τομέα μέχρι τις τηλεοπτικές συζητήσεις, και τα μικρά έργα δικτυώσεων, φαίνεται να έχει προσβάλλει και το έργο τούτο το μεγαλεπήβολο... ΄Ισως δεν ολοκλήρωσε ακόμη η ΟΔΕΥΣΗ γιαυτό κρατά σε ομηρία τον χώρο... Ας ελπίσουμε ότι θα ολοκληρωθεί η παραλαβή του έργου και η απελευθέρωση του χώρου και δεν θα μετατραπεί από εργοτάξιο της ΟΔΕΥΣΗΣ σε χώρο... αφΟΔΕΥΣΗΣ!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΕΔΩ ΜΑΛΑΓΑΡΙ ΣΑΜΟΥ 17/2/2016

 Σημερινή-πριν 1,5 ώρα, εικόνα στο λιμάνι Μαλαγαρίου. 

 Οι τελευταίες ίσως αποβιβάσεις μεταναστών, μια και οσονούπω θα πηγαίνουν στο νέο κέντρο ταυτοποίησης(ήδη οι υπηρεσίες έχουν μεταφερθεί, απομένουν λίγοι οικίσκοι, κυρίως εκείνοι οι πλαστικοί του ΟΗΕ)

 και κατά τις 09.00 έδεσε το φορτηγό πλοίο FINESSE που έχει πάνω δύο διασωστικά made in Germany (BUDEPOLICEI κάπως έτσι), καθώς και κάποια κοντέϊνερς.

 ΄Οχι μην βιαστείτε να πείτε την γνωστή -και ρατσιστική-παροιμία, "μάθανε πως γ...στε πλακώσανε κι οι γύφτοι", αφήστε να δούμε τι παίζει. 

 Κάποιος φίλος γνώστης των πραγμάτων εκ των έσω, μου είπε πως πρόκειται για ενίσχυση των δυνάμεων του άξονα...

...λέτε να μην  εννοούσε τον άξονα της μηχανής, αλλά κάποιον άλλον; Λέτε να έπρεπε να γράψω με κεφαλαίο το Α;.Λέτε; 

;

... Εν τέλει όπως σας έγραφα και χτες το μόνο αναγνωριστικό σε λίγο ότι σ΄ αυτόν τον τόπο κατοικούν (και)΄Ελληνες θα είναι το "μαλάκα".

ΒΡΕ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ...!

     Λοιπόν, σημειώστε την ημερομηνία(αφήστε, το κάνω εγώ, αν και δεν χρειάζεται), εν πάση περιπτώσει είναι 16-2-΄16 και πήρα μια σημαντική απόφαση, κατόπιν ωρίμου σκέψεως: Να ενεργοποιήσω και να διατηρήσω πλέον στο εξής ενεργό, τούτο εδώ το ιστολόγιο, προκειμένου να μην μου πάθει ό,τι και το προηγούμενο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε(τέλος πάντων να ζήσουμε να το θυμόμαστε, έγραψε την ιστορία του ως μπλόγκ, μια εποχή που φορέθηκε πολύ η μόδα)είχα ένα μπλόγκ με το ίδιο URL το gskapetis.blogspot.com που όμως έβγαζε τον τίτλο o tempora, o mores . Το καημένο το άφησα ανενεργό πολύ μεγάλο διάστημα και όταν τα θυμήθηκα κάποια στιγμή, μου το είχε μπλοκάρει ο μεγάλος διαχειριστής. 
    Τέλος πάντων μετά έφτιαξα το παρόν υπό τον ελληνικότατο και ναυτικό τίτλο ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ το οποίο παραλίγο να πάει από την ίδια ασθένεια, γι΄ αυτό αποφάσισα-το ξαναγράφω για να το εμπεδώσω πρώτα εγώ-να το ενεργοποιήσω(τελευταία ανάρτηση στις 4/12/2015, σχετικά κοντά). 
   Στο εξής θα προσπαθήσω να έχω σχεδόν καθημερινή παρουσία, με δικά μου κυρίως γραφόμενα, αλλά και επιλεγμένα φίλων, γι΄ αυτό να το επισκέπτεστε, θα κοινοποιώ και στο facebook , οπότε θα αναμοχλεύω την μνήμη σας, προς ανάγνωση.
     Σήμερα, είπα να μην σας κουράσω  με κάτι βαρύ, έβαλα μερικές ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ-ΜΑΝΤΟΛΕΣ, ενδεικτικά(έχω αποθηκεύσει πολλές για κάθε περίπτωση) και θα σας διηγηθώ μια τοπική ιστορία φρεσκότατη, σπαρταριστή, με αφορμή μια παρατήρηση ενός φίλου... Πάμε:

    Ο φίλος καθόταν χτες,όπως κάθε μέρα, σε καφετέρια της παραλιακής και περνώντας με καλεί κοντά του και μου λέει: Τι γίνεται ρε συ, είσαι ο πρώτος ντόπιος που περνάει από δω από την ώρα που έκατσα, έχουν περάσει όλες  οι φυλές, όλες οι ΜΚΟ, ακούω γλώσσες διάφορες και άγνωστες, τι γίνεται ρε μου λέει; Κούνησα το κεφάλι συγκαταβατικά και προχώρησα, αφήνοντας έδαφος και για άλλες "φυλές" να παρελάσουν έμπροσθεν του καθημένου φίλου...

 ... Σήμερα από το πρωί, περιδιαβαίνοντας το μέσα πεζοδρόμιο της παραλιακής, επιβεβαίωσα την παρατήρηση του φίλου, ακούγοντας κι εγώ στη διαδρομή του κόσμου τις γλώσσες(εμείς είχαμε μάθει τα Εγγλέζικα, ξέραμε ότι ο κόσμος να χαλάσει θα συνεννοηθούμε, άντε και κανένα ξώφαλτσο Γερμανικό)...Και τώρα χάλασε πράγματι ο κόσμος κι ακούμε από Σουηδικά μέχρι... Αφγανικά, της παραλλαγής Φαρσί....

 ...Περπατώ λοιπόν ανάμεσα σε ειδών-ειδών γλώσσες και ιπτάμενους φθόγγους... ώσπου γίνεται η έκπληξη... Μπροστά μου βαδίζουν δύο νέοι άνθρωποι-όπως άλλωστε και όλοι οι άλλοι, ο πιο γέρος εγώ είμαι σε όλη την παραλιακή επικράτεια-κι ενώ ετοιμάζομαι να ακούσω για να μαντέψω τι γλώσσα μιλούν ακούω τον έναν να λέει στον άλλον: "κι αφού του λέω ρε Μαλάκα...." ΄Ωωωωωπα λέω, εδώ είμαστε, επιτέλους ρε πούστη μου(ε, να μην επαναλάβω το μαλάκα)να ακούσουμε και λίγα Ελληνικά, το σήμα κατατεθέν της γλωσσικής μας υπερεπάρκειας.... 

Αει στο καλό πια με όλους τους διάφορους που μας έχουν κατακλύσει... Μαλάκα μου(έτσι γενικά το βάζω)ευτυχώς που υπάρχουν θύλακες αντίστασης, γιατί θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, μαλάκα μου!

RESTART Ή ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ
    "Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει" λέει ο Νιόνιος σε ένα του τραγούδι. Και σ΄ ένα άλλο παλιότερο λέει "όχι μην το πεις οι παλιοί μας φίλοι μην το πεις για πάντα φύγαν...". Και λέει κι ένα άλλο πως "...έρχεται η στιγμή ν΄ αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θ΄ αφήσεις...". Τι μ΄ έπιασε με τον εθνικό μας τροβαδούρο; Τίποτα, καμμία σχέση δεν έχει αυτός, αλλά τα τραγούδια του μου έδιναν και μου δίνουν έναυσμα να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου, με βοηθούν να πω αυτά που έχω και με ζορίζουν("μέσα μου έχω πράμα, ζορισμένο και βουβό..."κι αυτό δικό του).
   Τι θέλει να πει ο ποιητής στον τίτλο θα αναρωτηθείτε... Ναι, αυτά είναι "κομπιουτερίστικα" τερτίπια, αλλά ποιός μπορεί να αρνηθεί ότι χρειάζονται και εφαρμόζονται και στην πολιτική και στις σχέσεις και στην καθημερινή ζωή;
    Εν προκειμένω στην πολιτική μας ζωή, έτσι όπως την ζήσαμε και "ανδρωθήκαμε"(συγνώμη κορίτσια αναγνώστριες)εμείς η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου, που η πλειοψηφία μας έγιναν ... "πολυτεχνίτες" με την έννοια της εκμετάλλευσης. Εμείς, η γενιά του Πολυτεχνείου, με τα οράματα, τα χρονοντούλαπα, τις πλαστικές σημαίες("σημαία από νάϋλον, υψώνουμε σημαία..." κι αυτό του Νιόνιου), τα βολέματα, τις κονόμες, τους τίτλους, οι κοψοχέρηδες της επόμενης μέρας, οι προσδοκώντες "τον σοσιαλισμό που σε βολεύει"(κι αυτό του Νιόνιου), οι κομματικοί πατριώτες, οι στοιχημένοι πίσω από "προφήτες-τζιχαντιστές" του καιρού μας,εμείς οι "μοιραίοι κι άβουλοι" του Βάρναλη, ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ! Μεταπολίτευση πιο κάτω δεν έχει, πάει μας τέλειωσε, καταλάβετέ το. Και ή κάνουμε επανεκκίνηση, όπως γίνονται συνήθως αυτά τα πράγματα, από τα κάτω, ή ψάχνουμε και βρίσκουμε άξιους και ικανούς να εκφράσουν τους πόθους μας μέσα στην συγκυρία, με πρόνοια για τα μελλούμενα, μακριά από ιδεοληψίες και πολιτικά στάνταρντς που απέτυχαν κι έπεσαν στο κενό σαν ιδανικοί αυτόχειρες, ή το παίρνουμε απόφαση και ενστερνιζόμαστε την ρήση του Αγγελόπουλου, διά στόματος Θανάση Βέγγου από το "Βλέμμα του Οδυσσέα", πως "η Ελλάδα πεθαίνει ξέρεις... αλλά πεθαίνει αργά... και κάνει πολύ θόρυβο".
   Αν επιχειρήσουμε έναν απολογισμό των όσων ζήσαμε από το ΄74 και μετά, αυτό που θα μας μείνει θα είναι μόνο πίκρα. Γιαυτό ας πούμε τα τωρινά.Δεν φταίνε ούτε τα μνημόνια(όχι ότι τα αθωώνω, αλλοίμονο), ούτε η κρίση εξ αυτών, ούτε τίποτ΄ άλλο. Το πολιτικό μας προσωπικό , όπως κάθε τι σ΄ αυτή τη ζωή έπεσε στην παρακμή, η οποία κρατάει χρόνια και έχει φτάσει πλέον στα όριά του. Από τη μια τα κόμματα που κυβέρνησαν για πολύ, του δικομματισμού επονομαζόμενα, πήγαν τόσο κάτω, που πιο κάτω δεν έχει, η συντηρητική λεγόμενη παράταξη, είναι στα όρια της διάλυσης, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να γίνει εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστερά, οι διάφορες παραφυάδες και πολιτικά αγριόχορτα, σκαμπανεβάζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, το ΚΚΕ συνεχίζει να αναπολεί το ένδοξο παρελθόν και να θέλει να αναβιώσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό σώνει και καλά ως την μόνη αλήθεια... Και φτάνουμε στην ώρα της αριστεράς, που χωρίζεται στην πρό μεσημβρίας ώρα (Γενάρης-Σεπτέμβρης, ώρα Γιάνη, όπως λέμε Γκρήνουϊτς) και στην μετά μεσημβρίαν από τον Σεπτέμβρη και μετά, που... μάλλον έπεσε πάνω στην αλλαγή της ώρας, γιαυτό και... νύχτωσε νωρίς! Διότι είναι αξιοσημείωτο-χωρίς να είναι απορίας άξιον-το πώς μια κυβέρνηση και μάλιστα της αριστεράς(κόκκινο με μια δόση μαύρο) και μάλιστα των άφθαρτων, και μάλιστα των απεχόντων μια ζωή από άσκηση εξουσίας, άρα εξ ορισμού ορεξάτων και καθαρών, σε τόσο λίγο διάστημα υπέστη τέτοια αφομοίωση(νομίζω αυτός είναι ο κατάλληλος όρος), τέτοια ισοπέδωση, τέτοια αλλοίωση, που για όλους όσους προσδοκούσαν κάτι διαφορετικό έστω στην διαχείριση των κοινών, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. "Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε" εν ολίγοις και η απογοήτευση είναι μεν ο χειρότερος σύμβουλος σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, για τους ανθρώπους όμως που δεν είναι του καναπέ, ή του μηδενισμού και της καταφυγής στα άκρα, μπορεί-η απογοήτευση-να αποτελέσει έναυσμα για αυτό που λέμε ΝΕΟ, ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΛΥΣΗ!
   Και λύση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από την κοινωνία των πολιτών, μόνο μέσα από γόνιμο προβληματισμό, και  μόνο με δημοκρατικό τρόπο. Αλλά αυτό απαιτεί πρώτα και πάνω απ΄ όλα καλές προθέσεις, ενότητα κάτω, στην κοινωνία, απαλλαγή από στερεότυπα και ιδεοληψίες, απόφαση για κοπή του σύγχρονου νεοελληνικού "γόρδιου δεσμού".
   Δεν μπορώ να πω πως είμαι αισιόδοξος, έχω συμμετάσχει σε παρόμοιο εγχείρημα τοπικά, που δεν απέτυχε, αλλά ανέστειλε την λειτουργία του εξαιτίας του ότι λίγοι ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν έξω από την ζωή και την δράση τους ότι κουβαλούσαν σαν πολιτικά βιώματα και αντιλήψεις. Είμαι όμως "κάθετα" αντίθετος στο να παραδεχτώ πως λύση δεν υπάρχει, είμαστε σε αδιέξοδο ή πολύ περισσότερο πρέπει να καταφύγουμε σε ακραίες "λύσεις"(δήθεν) που είναι κάτω ακόμα κι από τον πυθμένα που βρισκόμαστε.
    Αυτά!