ΒΡΕ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ...!

     Λοιπόν, σημειώστε την ημερομηνία(αφήστε, το κάνω εγώ, αν και δεν χρειάζεται), εν πάση περιπτώσει είναι 16-2-΄16 και πήρα μια σημαντική απόφαση, κατόπιν ωρίμου σκέψεως: Να ενεργοποιήσω και να διατηρήσω πλέον στο εξής ενεργό, τούτο εδώ το ιστολόγιο, προκειμένου να μην μου πάθει ό,τι και το προηγούμενο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε(τέλος πάντων να ζήσουμε να το θυμόμαστε, έγραψε την ιστορία του ως μπλόγκ, μια εποχή που φορέθηκε πολύ η μόδα)είχα ένα μπλόγκ με το ίδιο URL το gskapetis.blogspot.com που όμως έβγαζε τον τίτλο o tempora, o mores . Το καημένο το άφησα ανενεργό πολύ μεγάλο διάστημα και όταν τα θυμήθηκα κάποια στιγμή, μου το είχε μπλοκάρει ο μεγάλος διαχειριστής. 
    Τέλος πάντων μετά έφτιαξα το παρόν υπό τον ελληνικότατο και ναυτικό τίτλο ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ το οποίο παραλίγο να πάει από την ίδια ασθένεια, γι΄ αυτό αποφάσισα-το ξαναγράφω για να το εμπεδώσω πρώτα εγώ-να το ενεργοποιήσω(τελευταία ανάρτηση στις 4/12/2015, σχετικά κοντά). 
   Στο εξής θα προσπαθήσω να έχω σχεδόν καθημερινή παρουσία, με δικά μου κυρίως γραφόμενα, αλλά και επιλεγμένα φίλων, γι΄ αυτό να το επισκέπτεστε, θα κοινοποιώ και στο facebook , οπότε θα αναμοχλεύω την μνήμη σας, προς ανάγνωση.
     Σήμερα, είπα να μην σας κουράσω  με κάτι βαρύ, έβαλα μερικές ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ-ΜΑΝΤΟΛΕΣ, ενδεικτικά(έχω αποθηκεύσει πολλές για κάθε περίπτωση) και θα σας διηγηθώ μια τοπική ιστορία φρεσκότατη, σπαρταριστή, με αφορμή μια παρατήρηση ενός φίλου... Πάμε:

    Ο φίλος καθόταν χτες,όπως κάθε μέρα, σε καφετέρια της παραλιακής και περνώντας με καλεί κοντά του και μου λέει: Τι γίνεται ρε συ, είσαι ο πρώτος ντόπιος που περνάει από δω από την ώρα που έκατσα, έχουν περάσει όλες  οι φυλές, όλες οι ΜΚΟ, ακούω γλώσσες διάφορες και άγνωστες, τι γίνεται ρε μου λέει; Κούνησα το κεφάλι συγκαταβατικά και προχώρησα, αφήνοντας έδαφος και για άλλες "φυλές" να παρελάσουν έμπροσθεν του καθημένου φίλου...

 ... Σήμερα από το πρωί, περιδιαβαίνοντας το μέσα πεζοδρόμιο της παραλιακής, επιβεβαίωσα την παρατήρηση του φίλου, ακούγοντας κι εγώ στη διαδρομή του κόσμου τις γλώσσες(εμείς είχαμε μάθει τα Εγγλέζικα, ξέραμε ότι ο κόσμος να χαλάσει θα συνεννοηθούμε, άντε και κανένα ξώφαλτσο Γερμανικό)...Και τώρα χάλασε πράγματι ο κόσμος κι ακούμε από Σουηδικά μέχρι... Αφγανικά, της παραλλαγής Φαρσί....

 ...Περπατώ λοιπόν ανάμεσα σε ειδών-ειδών γλώσσες και ιπτάμενους φθόγγους... ώσπου γίνεται η έκπληξη... Μπροστά μου βαδίζουν δύο νέοι άνθρωποι-όπως άλλωστε και όλοι οι άλλοι, ο πιο γέρος εγώ είμαι σε όλη την παραλιακή επικράτεια-κι ενώ ετοιμάζομαι να ακούσω για να μαντέψω τι γλώσσα μιλούν ακούω τον έναν να λέει στον άλλον: "κι αφού του λέω ρε Μαλάκα...." ΄Ωωωωωπα λέω, εδώ είμαστε, επιτέλους ρε πούστη μου(ε, να μην επαναλάβω το μαλάκα)να ακούσουμε και λίγα Ελληνικά, το σήμα κατατεθέν της γλωσσικής μας υπερεπάρκειας.... 

Αει στο καλό πια με όλους τους διάφορους που μας έχουν κατακλύσει... Μαλάκα μου(έτσι γενικά το βάζω)ευτυχώς που υπάρχουν θύλακες αντίστασης, γιατί θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, μαλάκα μου!

RESTART Ή ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ
    "Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει" λέει ο Νιόνιος σε ένα του τραγούδι. Και σ΄ ένα άλλο παλιότερο λέει "όχι μην το πεις οι παλιοί μας φίλοι μην το πεις για πάντα φύγαν...". Και λέει κι ένα άλλο πως "...έρχεται η στιγμή ν΄ αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θ΄ αφήσεις...". Τι μ΄ έπιασε με τον εθνικό μας τροβαδούρο; Τίποτα, καμμία σχέση δεν έχει αυτός, αλλά τα τραγούδια του μου έδιναν και μου δίνουν έναυσμα να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου, με βοηθούν να πω αυτά που έχω και με ζορίζουν("μέσα μου έχω πράμα, ζορισμένο και βουβό..."κι αυτό δικό του).
   Τι θέλει να πει ο ποιητής στον τίτλο θα αναρωτηθείτε... Ναι, αυτά είναι "κομπιουτερίστικα" τερτίπια, αλλά ποιός μπορεί να αρνηθεί ότι χρειάζονται και εφαρμόζονται και στην πολιτική και στις σχέσεις και στην καθημερινή ζωή;
    Εν προκειμένω στην πολιτική μας ζωή, έτσι όπως την ζήσαμε και "ανδρωθήκαμε"(συγνώμη κορίτσια αναγνώστριες)εμείς η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου, που η πλειοψηφία μας έγιναν ... "πολυτεχνίτες" με την έννοια της εκμετάλλευσης. Εμείς, η γενιά του Πολυτεχνείου, με τα οράματα, τα χρονοντούλαπα, τις πλαστικές σημαίες("σημαία από νάϋλον, υψώνουμε σημαία..." κι αυτό του Νιόνιου), τα βολέματα, τις κονόμες, τους τίτλους, οι κοψοχέρηδες της επόμενης μέρας, οι προσδοκώντες "τον σοσιαλισμό που σε βολεύει"(κι αυτό του Νιόνιου), οι κομματικοί πατριώτες, οι στοιχημένοι πίσω από "προφήτες-τζιχαντιστές" του καιρού μας,εμείς οι "μοιραίοι κι άβουλοι" του Βάρναλη, ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ! Μεταπολίτευση πιο κάτω δεν έχει, πάει μας τέλειωσε, καταλάβετέ το. Και ή κάνουμε επανεκκίνηση, όπως γίνονται συνήθως αυτά τα πράγματα, από τα κάτω, ή ψάχνουμε και βρίσκουμε άξιους και ικανούς να εκφράσουν τους πόθους μας μέσα στην συγκυρία, με πρόνοια για τα μελλούμενα, μακριά από ιδεοληψίες και πολιτικά στάνταρντς που απέτυχαν κι έπεσαν στο κενό σαν ιδανικοί αυτόχειρες, ή το παίρνουμε απόφαση και ενστερνιζόμαστε την ρήση του Αγγελόπουλου, διά στόματος Θανάση Βέγγου από το "Βλέμμα του Οδυσσέα", πως "η Ελλάδα πεθαίνει ξέρεις... αλλά πεθαίνει αργά... και κάνει πολύ θόρυβο".
   Αν επιχειρήσουμε έναν απολογισμό των όσων ζήσαμε από το ΄74 και μετά, αυτό που θα μας μείνει θα είναι μόνο πίκρα. Γιαυτό ας πούμε τα τωρινά.Δεν φταίνε ούτε τα μνημόνια(όχι ότι τα αθωώνω, αλλοίμονο), ούτε η κρίση εξ αυτών, ούτε τίποτ΄ άλλο. Το πολιτικό μας προσωπικό , όπως κάθε τι σ΄ αυτή τη ζωή έπεσε στην παρακμή, η οποία κρατάει χρόνια και έχει φτάσει πλέον στα όριά του. Από τη μια τα κόμματα που κυβέρνησαν για πολύ, του δικομματισμού επονομαζόμενα, πήγαν τόσο κάτω, που πιο κάτω δεν έχει, η συντηρητική λεγόμενη παράταξη, είναι στα όρια της διάλυσης, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να γίνει εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστερά, οι διάφορες παραφυάδες και πολιτικά αγριόχορτα, σκαμπανεβάζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, το ΚΚΕ συνεχίζει να αναπολεί το ένδοξο παρελθόν και να θέλει να αναβιώσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό σώνει και καλά ως την μόνη αλήθεια... Και φτάνουμε στην ώρα της αριστεράς, που χωρίζεται στην πρό μεσημβρίας ώρα (Γενάρης-Σεπτέμβρης, ώρα Γιάνη, όπως λέμε Γκρήνουϊτς) και στην μετά μεσημβρίαν από τον Σεπτέμβρη και μετά, που... μάλλον έπεσε πάνω στην αλλαγή της ώρας, γιαυτό και... νύχτωσε νωρίς! Διότι είναι αξιοσημείωτο-χωρίς να είναι απορίας άξιον-το πώς μια κυβέρνηση και μάλιστα της αριστεράς(κόκκινο με μια δόση μαύρο) και μάλιστα των άφθαρτων, και μάλιστα των απεχόντων μια ζωή από άσκηση εξουσίας, άρα εξ ορισμού ορεξάτων και καθαρών, σε τόσο λίγο διάστημα υπέστη τέτοια αφομοίωση(νομίζω αυτός είναι ο κατάλληλος όρος), τέτοια ισοπέδωση, τέτοια αλλοίωση, που για όλους όσους προσδοκούσαν κάτι διαφορετικό έστω στην διαχείριση των κοινών, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. "Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε" εν ολίγοις και η απογοήτευση είναι μεν ο χειρότερος σύμβουλος σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, για τους ανθρώπους όμως που δεν είναι του καναπέ, ή του μηδενισμού και της καταφυγής στα άκρα, μπορεί-η απογοήτευση-να αποτελέσει έναυσμα για αυτό που λέμε ΝΕΟ, ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΛΥΣΗ!
   Και λύση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από την κοινωνία των πολιτών, μόνο μέσα από γόνιμο προβληματισμό, και  μόνο με δημοκρατικό τρόπο. Αλλά αυτό απαιτεί πρώτα και πάνω απ΄ όλα καλές προθέσεις, ενότητα κάτω, στην κοινωνία, απαλλαγή από στερεότυπα και ιδεοληψίες, απόφαση για κοπή του σύγχρονου νεοελληνικού "γόρδιου δεσμού".
   Δεν μπορώ να πω πως είμαι αισιόδοξος, έχω συμμετάσχει σε παρόμοιο εγχείρημα τοπικά, που δεν απέτυχε, αλλά ανέστειλε την λειτουργία του εξαιτίας του ότι λίγοι ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν έξω από την ζωή και την δράση τους ότι κουβαλούσαν σαν πολιτικά βιώματα και αντιλήψεις. Είμαι όμως "κάθετα" αντίθετος στο να παραδεχτώ πως λύση δεν υπάρχει, είμαστε σε αδιέξοδο ή πολύ περισσότερο πρέπει να καταφύγουμε σε ακραίες "λύσεις"(δήθεν) που είναι κάτω ακόμα κι από τον πυθμένα που βρισκόμαστε.
    Αυτά!

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ... ΧΤΕΣ!

 Το σύνθημα «ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΤΩΡΑ»,αν και σε μας ισχύει μάλλον το «ανακύκλωση ΧΤΕΣ»,φαντάζει και είναι επιτακτική ανάγκη για να αντιμετωπιστεί η πλαστική πολιορκία, που υφιστάμεθα, από τη μια εξαιτίας της υπερκατανάλωσης των φιαλών νερού και αναψυκτικών κι από την άλλη απ΄ ό,τι βγάζει η θάλασσα τους τελευταίους μήνες.
 

Εκβρασμός που θα συνεχιστεί αμείωτος και που υπολογιζόμενων και των χειμερινών καιρικών συνθηκών θα αποτελέσει την βόμβα που θα εκραγεί εκεί κατά την άνοιξη στον τουρισμό μας.

  Επιτακτική ανάγκη λοιπόν να αναζητηθεί τώρα, σήμερα, κάτω από την πίεση των πραγμάτων , αλλά και εντασσόμενο σαν θέμα στην γενικότερη αντιμετώπιση του προσφυγικού, η εγκατάσταση ή η μεταφόρτωση όλου αυτού του οικολογικού βάρους για ανακύκλωση.

 Πιατεύω πως αυτή η παράμετρος, η παράπλευρη απώλεια του προσφυγικού ζητήματος, δεν είναι κάτι που μπορεί να μένει εκτός του γενικότερου προγραμματισμού, ούτε να αγνοείται, ούτε να προσπερνιέται.

  Σίγουρα η φροντίδα για την σίτιση, ένδυση, ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη, προώθηση όλων αυτών των δύστυχων ανθρώπων. Αλλά και η φροντίδα για το δύσμοιρο περιβάλλον μας, που δεν μπορώ να πω πως εμείς το προσέχουμε ως τώρα όπως θα έπρεπε, που επιβαρύνεται υπέρμετρα εξαιτίας της έλευσης εδώ των ανθρώπων αυτών.
   Η ανάληψη πρωτοβουλίας-κυρίως από πλευράς Δήμου που είναι και αρμόδιος-από όποιον θα έχει την καλωσύνη και το πολιτικό ρεφλέξ, θα επιβραβευτεί αναλόγως.

ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ...

 Βλέπω κάθε μέρα στο Μαλαγάρι, τις εκατοντάδες των προσφύγων που συνωστίζονται για ταυτοποίηση, για σίτιση, για έκδοση του πολυπόθητου εισιτηρίου, για την επιβίβαση στο πλοίο της φυγής προς το κέντρο, πιο κοντά στον τελικό στόχο-τόπο-χώρα και ....
Θα ΄θελα να ξέρω:
=Πού πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι
=Ποιές είναι οι προσδοκίες ενός εκάστου
=Τι ελπίζει καθένας ότι μπορεί να πετύχει, εκεί που θέλει να πάει
=ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠ΄ ΑΥΤΟΥΣ
=Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα παιδιά 
=Πότε θα μπορέσουν να πάνε σε σχολείο
=Τι γνώσεις θα πάρουν
=Για ποιά πατρίδα θα μάθουν,γιαυτήν που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν, γι΄αυτήν που θα βρεθούν;
=Πώς θα προσαρμοστούν όλοι τους σε μια νέα-δυτική- κουλτούρα
=Τι θα κάνουν με τους περιορισμούς που τους βάζει η θρησκεία τους και η "παιδεία" της
=Πότε θα μπορέσουν να δημιουργηθούν σαν άνθρωποι και σαν οικογένειες, να "βάλουν θεμέλια"
ΘΑ  ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ:
=Γιατί αντιλαμβάνομαι το βουνό των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν, απ΄ όταν ξεκίνησαν κι ωσπου να φτάσουν εκεί που θέλουν
=Γιατί τους λυπάμαι για την περιπέτειά τους
=Γιατί δεν θα ήθελα να βρεθώ ποτέ στην θέση τους
=Γιατί οι πρόγονοί μου πέρασαν πολλά παρότι ήρθαν στην μητέρα-πατρίδα τους
=Γιατί δεν θέλω οι άνθρωποι να γίνονται πρόσφυγες, να ξεριζώνονται από τις εστίες τους
=ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΠΛΑ!

Στίχοι-Μουσική: Δήμος Μούτσης

 

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι τούτου του καιρού
που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ειν’ η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει
χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν’ οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια
μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ’ αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται
πρώτοι οι τελευταίοι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ακολουθώ τα βήματά σου
μέσα στην ερημιά του κόσμου
κι έρχομαι πλάι εκεί κοντά σου
   ΄Ενα τραγούδι διαχρονικό, αντιπροσωπευτικό,χαρακτηριστικό των καιρών που πέρασαν, των καιρών που ζούμε, των καιρών που έρχονται. ΄Ενα τραγούδι για όλους μας ως ελληνικού λαού, ένα τραγούδι για το λεγόμενο πολιτικό μας προσωπικό, για όλους αυτούς που φταίνε καταρχήν που εκτίθενται για να τους επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν, φταίνε γιατί δεν είναι ικανοί, φταίνε γιατί δεν το παραδέχονται και συνεχίζουν να πολιτεύονται.
    ΄Ενα πολιτικό προσωπικό "για τα μπάζα", παλιό και νέο, κατανεμημένο σε "συνομοταξίες", σε κοπάδια, σε γυάλινες σφαίρες, που δεν προβλέπουν αλλά φτιάχνουν ένα μέλλον χωρίς μέλλον. ΣΥΡΙΖΑίοι  συνιστωμένοι και ονειροπαρμένοι, εν μέσω ιδεολογικών νεφών κι άλλοι με εκατομμύρια. ΝΔκράτες ηθοποιοί επιθεώρησης του Δελφινάριου, τύφλα νάχει ο Σεφερλής, περιφέρονται ανά την χώρα ακκιζόμενοι για το ποιός είν΄ ο καλύτερος σαν σε έναν μεγάλο τεράστιο καθρέφτη. Χ.Α.υγίτες με πολιτική ρόμπα τον εθνικισμό για να μην φαίνονται οι ζάρες του ναζισμού, τσιτωμένοι στα γυμναστήρια , με στιγματισμένα μπράτσα και μυαλά. ΚΚΕδες που εξακολουθούν να χορεύουν την θρυλική Δραπετσώνα, περιμένοντας και προσδοκώντας την  αναβίωση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την λαϊκή επανάσταση, που υπολείπεται κατά 95%. ΑΝΕΛαστικά περιφερόμενα μπουλούκια επαρχίας, κηρύττουν τον λόγο της ηθικής και μετά την διπλώνουν κάτω από τις καρέκλες που κάθονται.ΠΟΤΑΜΙσιοι νεολογιστές και νεολογίζοντες, απαλλαγμένοι δήθεν από βαρίδια του παρελθόντος, δεμένοι απ΄ τα πόδια με τις μπάλες των συμφερόντων. ΠΑΣΟΚοι φορτωμένοι τις αμαρτίες των τελευταίων τουλάχιστον 30 ετών, να προσπαθούν να διαψεύσουν το θεμελιώδες αξίωμα, πως οι νεκροί δεν πέρδονται.Ξέχασα κανέναν; Α, ναι, εσχάτως νεκραναστήθηκε ο Λεβέντης-τυχαίο; δεν νομίζω!-και μπήκε στη Βουλή. Δικαίωση είπαν κάποιοι, αλλά... θα δείξει, κοντός ψαλμός αλληλούϊα. 
    Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται
πρώτοι οι τελευταίοι

    Ποιοί είν΄ αυτοί και πού να τους βρει κανείς, ανάμεσα σε τόσους κακούς; Μέσα στα μπάζα πώς να ανακαλύψεις κάτι χρήσιμο, πού να ψάξεις και πώς να υποψιαστείς πως μπορεί κάτι καλό να κρύβεται εκεί; Είμαστε χαμένοι, το ξέρουμε, το έχουμε εμπεδώσει. Κι αν δεν κάνουμε κάτι, αν δεν σηκωνόμαστε όρθιοι, είναι γιατί ψάχνουμε-ως πότε άραγε-αυτούς τους... Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος....

                         ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ: «Η ΣΙΖΟΝ» (2003)

ΣΚΗΝΙΚΟ: Τέλος Οκτώβρη, στη πλατεία, συναντιούνται δύο ασχολούμενοι με τον τουρισμό, ένας εστιάτορας κι ένας μικροξενοδόχος, επαναπατρισμένοι μετανάστες και οι δύο εξ Αυστραλίας και κάνουν «ταμείο» της τουριστικής περιόδου που τέλειωσε)

·         Βρε Βαγγελάκ΄ χαθήκαμι βρε ούλου του καλοκαίρ’ μι τσι δλιές’

·         Πού να βριθούμι μεις βρε Γιάν’ ιγώ στ΄ ρισιψιόν κι συ στ΄ κουζίνα, σα τ΄ άλογα τα ζιμένα γύρου απ΄ του πγάδ’...χαχαχα...

·         Πέστου ψέματα...δε λες καλύτερα σα τα βόϊδια...

·         Ιμείς Γιάνν’ μ στν΄ αρχή τσ’ σιζόν πρέπ’  ν΄απουχιριτιόμαστι, σα κι τότε π΄ παέναμι στν΄Αυστράλια, θμάσι;

·         Αν θμάμι λέι...αχ χρόνια κι κείνα μωρέ Βαγγέλ’, τι πιράσαμι...

·         Ινώ τώρα, τι κάνουμι τώρα, ποιά ήτανι πιο καλά;

·         Μη του λες...τώρα ήμαστι στ΄πατρίδα τουλάχιστου...ιντάξ δε λέου ότι είνι κι ου παράδσους...

·         Τέλος πάντων χέστα κι άστα...τώρα τι κάνουμι, τι γίνκει φέτου βρε Γιάν, πώς πήγις;

·         Δύσκολυ΄ χρουνιά Βαγγέλ΄ ζόρια πουλλά...

·         Αυτό αν τούπες ξαναπέτο...σφιχτοί στου παρά οι ξέν’  κόμπου του κάνανι του ευρώ οι κιρατάδις...

·         Α, όσου γιαυτό...ενώ οι ΄Ελληνις τ΄ αμουλάγανε πιο εύκολα...

·         Ασι τς΄ έλληνις βρε, ιμείς ξέρουμι κι τα τρώμι...ξέρνι να ζήσνι αυτά τα βόϊδια οι Ιβρωπαίοι;

·         Βαρέθκα να κόβου ντουμάτες βρε Βαγγέλ’ και να τγανίζου πατάτις...απ΄ αυτές τς΄ έτοιμις, σιγά μη κάτσου και καθαρίζου να φαν΄τα γρούνια...γκρήκ σάλαντ ου ένας ,γκρήκ σάλαντ ου άλλους, μι του ζόρ κανένα μουσακά και καμιά ντουμάτα γιμουστή...τς΄μπριζόλις κι τα μπιφτέκια έτσ’ κι δεν ερχούντανε οι έλληνις ιμείς θα τς΄ τρώγαμι ούλου του καλοκαίρ’  οικογενειακώς...βρε τς΄ ψουριάρδις...

·         Ασι μι βρε Γιάν’...ισύ τουλάχιστου πούλαγις κι σαλάτις...γω τι να πω π΄  μάζιβα κάθι πρωί απ΄ τα δουμάτια τς΄ καρπουζουφλούδις κι τα κουκούτσα απ΄ τα ρουδάκνα κι μ΄ έπιρνι η ξνίλα;...δεν έχ΄ παράδις ου κόσμους Γιάάάάν’ ...

·         Κάτσι βρε Βαγγέλ’  άμα δεν έχνι παράδις αυτοίν οι Ιβρωπαίοι, οι ανιπτυγμέν΄τι μας πιπλίζνε τ΄ αυτιά να τς΄ μοιάσουμι;

·         Αλοίμουνό μας Γιάν΄... άμα γένουμι σα κι αφνούς να πάμι να φουντάρουμι απ΄ του λιμάν΄πούνι βαθιά...

·         Βρε έβλιπις κείν΄ τς βουρειουελλαδίτις κι τς΄άλλ’΄ έλληνις κι τς΄ χαίρουσνα... ιφτυχώς κι κατιβήκανι σακάτ κι πήραμι μια αναπνουή...

·         Ιφτιχώς δε λες τίπουτα...άμα δεν ιρχότανι κι αυτοίν΄ θα πιφτι κλάμαααα...μι μααύρου δάκρυ θα κλαίγαμι...

·         Ωρις-ώρις Βαγγέλ΄σκέφτουμι, γιατί σών΄ κι καλά θέλνι να μας βάλνι σαυτήν τν΄ ΟΝΕ... τι θα κερδίσουμι;

·         Τι να τς΄ κάνουμι τς΄ Ιβρουπαίοι, για να μας κάν΄νι τ΄ κουράδα...

·         Ας τνι φάνι μουναχοί τς΄... (Γελάνε)

(Περνάνε δυό τουρίστες από δίπλα τους, σκουντάει ο ένας τον άλλο)

·         Σκάσι κι χαμουγέλα...χαμόγιλο βρε, δε κουστίζ τίπουτα κι κερδίζ΄,τούπι κι η υπουργός...

·         Ποιά βρε, αυτήν π΄ δε γιλάει ποτέ τ΄ αχείλ΄τς...τν΄ έχου από πρόπερσ’...

·         Σκάσι βρε κι χαμουγέλα...(χαμογελούν και οι δύο και μόλις προσπερνούν οι τουρίστες τους μουτζώνουν και οι δύο)

·         Νάάάά!Ωρα να σας έβρ΄ ξιβράκουτ...

{Τραγούδι τέλους, στο ρυθμό του Πλατανιώτικου νερού}

                    Νάχα τουρίστις έλληνις

                   Απ΄ τ΄βόρειου ελλάδα

                   Που ΄χνι΄του χρήμα μπόλικου

                     Σαν τη παχιά γιλάδα

              Δε τς΄ θέλου αφνούς τς΄ ψουριάριδις

                 Αφνούς τς΄ κοκκινογούλ(ι)δις

                Που ούλ τη μέρα τρων καρπούζ΄

                  Κι εγώ μαζεύου τς΄ φλούδις...

«ΦΕΞΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΙΝΑ» 

 Σε συνέχεια του προηγουμένου μονόπρακτου, περί Βρωμολογικού και θέλοντας να συμβάλλω στον πεπολιτισμένο διάλογο περί του μέσα ή έξω στο Ευρώ, στην Ευρωζώνη και εν τέλει τι θέλουμε ως λαός, σας παραθέτω τούτο το πόνημα, επίσης του 2005(τότε είχα έναν οίστρο συγγραφής, μετά το ξεπέρασα).....

              ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ: «ΦΕΞΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΙΝΑ» 2005

{Από τη πόρτα της ταβέρνας βγαίνουν δύο τύποι στουπί στο μεθύσι τρεκλίζοντας, ρακένδυτοι και έχουν κρεμασμένοι μπροστά από μία ταμπελίτσα. Του ενός γράφει «ΦΤΩΧΟΣ» και του άλλου «ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ» με ένα βέλος που δείχνει τα γεννητικά του όργανα. Προσπαθούν να βρουν τον δρόμο για τη καλύβα τους, ενώ το αντικείμενο της κουβέντας είναι όσα άκουσαν στην τηλεόραση για την σύγκλιση με την Ευρώπη...}

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ο Λουκάς κι ο Μάρκος

Λ.Πού πα ρε...από κει είναι το σπίτι;

Μ.Αμ από πού είναι από κει;(και δείχνει στην ίδια κατεύθυνση)

Λ.Κι ύστερα σου λένε να συγκλίνουμε με την Ευρώπη...εδώ δεν μπορούμε να βρούμε το σπίτι μας...

Μ.Σε τι να συγκλίνουμε με την Ευρώπη, ποιός τα λέει αυτά;

Λ.Καλά ρε δεν άκουσες ότι ο στόχος είναι η πραγματική σύγκλιση;...να παίρνουμε σου λέει τον ίδιο μισθό με τους άλλους Ευρωπαίους...

Μ.Μεθυσμένος είσαι ρε; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Απάνω στη σούρα σου το φαντάστηκες;

Λ.Εγώ τα φαντάστηκα; Μα καλά δεν άκουσες ότι ήρθε η ώρα μας να επιτύχουμε την πραγματική σύγκλιση;

Μ. Γιατί μέχρι τώρα ποιά είχαμε πετύχει την σκέτη; ΄Εχει και σύγκλιση ξεροσφύρι και με μεζέ;

Λ.Ο νούς σου στο κρασί είναι...ποιά σκέτη μωρέ;

Μ.Καλά ρε μεθυσμένος είσαι;Αφού λες ότι ήρθε η ώρα για την πραγματική σύγκλιση, ως τώρα δηλαδή ποιά πετύχαμε;

Λ.Είχαμε πετύχει καμμιά;

Μ. Εμένα ρωτάς, εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι σαν κι εμάς(δείχνει τις ταμπέλλες τους)έχει σ΄ όλη την Ευρώπη, άρα κάποια πετύχαμε δε νομίζεις;

Λ. Ε, εντάξει εμείς ανήκουμε στις παράπλευρες απώλειες...

Μ.Κάπου το έχω ξανακούσει αυτό...

Λ.΄Αλλο εκείνο ήτανε από τον πόλεμο του κόλπου...

Μ.Α, εμείς είμαστε από άλλο κόλπο;

Λ.Μάγος είσαι; Ρε συ...αυτά τα πράγματα σου λέει, έρχονται σταδιακά...πρώτα η ένταξη, μετά η πλήρης ένταξη, ύστερα η σύγκλιση...τώρα η πραγματική σύγκλιση...

Μ.Α, κατάλαβα...μας τα δίνουν λίγα-λίγα, μην μας πειράξουν στο στομάχι...για να μην... πλουτίσουμε απότομα(τον κοιτά από πάνω ως κάτω ειρωνικά)

Λ.Σταδιακά σου λέει...μην το πιείς όλο το μπουκάι μονορούφι και μεθύσεις από τη σύγκλιση...με το μαλακό...

Μ.Και δεν μου λες ρε Λουκά, όταν πιάσουμε...λέμε τώρα(κουνάει το χέρι του)..όταν πιάσουμε τη πραγματική σύγκλιση τι θα γίνει;

Λ.Τι θες να γίνει...θα...συγκλίνουμε...

Μ.Δηλαδή θα τρώμε με χρυσά κουτάλια;

Λ. Δε ξέρω μπορεί και με επάργυρα...τι να σου πω...

Μ.Θα φορέσουμε κι εμείς δηλαδή κανένα ευρωπαϊκό ρούχο που λέει ο λόγος;

Λ.Γιατί δηλαδή τώρα τι φοράμε αμερικάνικα;

Μ.Μάγος είσαι;΄Ο,τι φοράνε και οι φτωχοί στη Νέα Υόρκη...

Λ.Ρε συ,σου λέει, άμα πετύχουμε τη πραγματική σύγκλιση...λέμε όταν(κουνάνε ξανά τα χέρια)...όσα παίρνει ο Ευρωπαίος θα παίρνουμε κι εμείς...

Μ.Τι εννοείς όσα παίρνει...δηλαδή ο Ευρωπαίος σαν κι εσένα και σαν εμένα πόσα παίρνει;

Λ. Πού να ξέρω, ακόμα δεν συγκλίναμε

Μ. Να σου πω εγώ πόσα παίρνει κι αυτός

(πάει να κάνει τη χειρονομία, αλλά σπεύδει ο άλλος και του το πιάνει)

Λ.Μη ρε...σεμνά...λες να μην ξέρω τι παίρνει;...αλλά δεν είναι πρέπον...

Μ.Ναι αυτό μας μάρανε,το πρέπον...δεν κοιτάμε τα χάλια μας...

Λ.Υπομονή βρε Μάρκο...πού θα πάει δεν θα την πετύχω...τότε να δεις τι θα κάνω για σένα εγώ ο φίλος σου...

Μ.Ποιά να πετύχεις ρε, την πραγματική σύγκλιση;

Λ.Μωρέ ποιά σύγκλιση, ποιός την χ... τη σύγκλιση, την ιπποδρομία λέω...άμα μου κάτσει...

Μ.Η σύγκλιση;

Λ.Ωχ νωρ΄ αδερφέ μου γάϊδαρο σκας...μωρέ ποιά σύγκλιση; ΄Ετσι και συγκλίνει ο Ανεμος, θα σε κάνω Ευρωπαίο πριν την ώρα σου Μάρκο μου, πριν τη σύγκλιση...

Μ. Θα συγκλίνω κι εγώ;

Λ. Μωρέ θα σε κάνω κατευθείαν ...Εγγλέζο...

Μ.Κάτι άλλο όμως λέγαμε...για τη σύγκλιση

Λ.Οχι για την ιπποδρομία λέγαμε...

Μ.Μωρέ ποιά ιπποδρομία...για την σύγκλιση με την Ευρώπη δεν λέγαμε;

Λ. Για την πραγματική σύγκλιση, με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εννοείς...

Μ.Ναι μωρέ...για πες μου λεπτομέρειες...

Λ.Τι λεπτομέρειες; Πώς θα την πετύχουμε, με ποιό τρόπο;

Μ.Τι να τις κάνω τις λεπτομέρειες, το πότε μπορεί να μου το πεις;

Λ.Πότε; Ξέρω γώ;...δεν είν΄ εύκολο...

Μ.Στο περίπου ρε αδερφέ, πάνω κάτω...Σε αυτή τη ζωή ή στην άλλη;

Λ.΄Οχι βρε μην το πας τόσο μακριά...η σύγκλιση δεν είναι σαν τα πιλάφια και τα ουρί του παραδείσου...

Μ.Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι κάτι τέτοιο;

Λ.Είσαι υπερβολικός...άλλωστε γιατί βιάζεσαι;

Μ.Θέλω να ξέρω αν σε αυτή τη ζωή θα γίνω Ευρωπαίος φτωχός ή θα παραμείνω όπως είμαι...

Λ.Γιατί δηλαδή ποιά είναι η διαφορά;

Μ.Εσύ δεν λές ότι άμα πετύχουμε την πραγματική σύγκλιση θα εξομοιωθούμε με τους Ευρωπαίους;

Λ. Εεεε...φυσικά...άλλο να είσαι όπως τώρα κι άλλο με τη σύγκλιση...

Μ.Και δηλαδή εσύ γιατί θες να συγκλίνεις με τους άλλους Ευρωπαίους, τι περιμένεις;

Λ.Τίποτα δεν περιμένω να σου πω την αλήθεια, αλλά να...μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος Μάρκο μου χωρίς να έχει έναν...στόχο, μια ελπίδα...κάτι;

Μ.Δηλαδή εσύ τώρα έχεις στόχο; Κι αυτός είναι η σύγκλιση;

Λ.΄Οχι η σύγκλιση, η πραγματική σύγκλιση...

Μ. Α, ναι με συγχωρείς την πραγματική εννοούσα...δηλαδή αυτός είν΄ ος τόχος σου;

Λ.Βασικά για τώρα, απόψε, ο στόχος μου είναι να πετύχω το σπίτι, γιατί σαν πολλή ώρα περπατάμε...

Μ. Α, γιάσου, τώρα μιλάς σωστά...Βλέπεις να πετυχαίνουμε το στόχο;

Λ.Ποιά την πραγματική σύγκλιση;

Μ.Μωρέ ποιά σύγκλιση, το σπίτι...καλά πάμε;

Λ. Τι να σου πω...πιο εύκολο μου είναι να σου πω για την πραγματική σύγκλιση, παρά για το σπίτι...

Μ. Αντε καλά κρασιά...

Λ. Μην απογοητεύεσαι Μάρκο μου...μπορεί ψάχνοντας για το σπίτι να πετύχουμε τη σύγκλιση...

Μ. Πού να την πετύχουμε στο δρόμο;

Λ. ΄Οχι ρε...στο κατούρημα...άντε γιατί θα σπάσ΄ η φούσκα μου...Αντε και να βρούμε κανένα παγκάκι να τη βγάλουμε ως το πρωί και βλέπουμε...έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα, όπως και με την πραγματική σύγκλιση...σταδιακά Μάρκο μου...σταδιακά...

                                                                  ΑΥΛΑΙΑ