ΤΡΟ(ΚΤ)ΙΚΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ

 Το σύνθημα ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, μπορεί να ήταν ένα καλό «σλόγκαν» για αμύητους ιδεολόγους της οιονεί αλλαγής, που ήλπισαν στην αριστερή στροφή της χώρας(για την κοινωνία πολύ αμφιβάλλω), αλλά καθώς περνάει ο καιρός τείνει να γίνει ειρωνική αποστροφή όχι μόνο όσων έτσι κι αλλιώς δεν το ενστερνίζονται γενικά, μάλλον το αποστρέφονται, αλλά και για όσους εμπνεόμενοι από την ανάγκη αντίστασης στην χούντα των δανειστών, ανάσαναν. Και για μεν την εν εξελίξει διαπραγμάτευση και την περιπέτεια εξωτερικού, υφίσταται και καλώς-κι εγώ μαζί τους-ένα κίνημα υποστήριξης και ειλικρινούς συμπαράστασης, από όσους έχουν την καλή προαίρεση να αντιλαμβάνονται την άνιση μάχη που διεξάγεται μήνες τώρα, εξ ου και τα υψηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων.

    ΄Όμως, κι αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό από τα υψηλά κλιμάκια του κόμματος που κυβερνάει(;), για όσα γίνονται και ρίχνουν το κύρος τους, δεν φταίει η νεολογικώς αποκαλούμενη «Τρόϊκα εσωτερικού». Ο κόσμος έχει αντιληφθεί και εμπεδώσει πλέον και τον ρόλο της Ν.Δ. του Σαμαρά, και του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου ή όποιου άλλου προκύψει στη συνέχεια, και του Ποταμιού που ρέει σε συγκεκριμένη κοίτη. Αυτό που φταίει σύντροφοι(συγχωρήστε μου την οικειότητα), είναι όπως λέει ο τίτλος μου τα τρωκτικά εσωτερικού και όσα καθημερινά εξαιτίας τους προκαλούνται και θα προκαλούνται, όσο ακουλουθήθηκε και ακολουθείται η παλιά δοκιμασμένη συνταγή της στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού, των οργανισμών και φορέων του δημοσίου, από τους καραδοκούντες πεινασμένους για εξουσία. Η εσωτερική τρο(κτ)ικα είναι πολυπληθέστερη των ΣαμαροΒενιζελοΘεοδωράκηδων, είναι οι στρατιές των (δήθεν) ημετέρων, που σπεύδουν να πιάσουν πόστα, για το επόμενο φαγοπότι, για το στρωμένο τραπέζι με το αριστερό μενού. Κι ένα σύνθημα, εξαιρετικά, από μένα: «ΚΟΨΤΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝΕ ΑΚΟΡΕΣΤΟΙ».

   Α, παρεμπιπτόντως, περιμένω με αγωνία τον διορισμό ως Πρέσβεως εκ προσωπικοτήτων του κου ΄Αρεως Σπηλιωτοπούλου. ΄Όχι για τίποτ΄ άλλο, αλλά μαθαίνω πως εσχάτως παρατηρείται μια πτώση στον τζίρο του χαβιαριού διεθνώς και το σούσι περνάει κι αυτό μια κρίση… ταυτότητας.

   

 Διότι ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ σύντροφοι σημαίνει:

-΄Ηθος και διαφορετικότητα στην πολιτική συμπεριφορά

-΄Άλλη τακτική στην συγκρότηση φορέων διοίκησης και στις τοποθετήσεις στελεχών.

-Αποφυγή των προκλήσεων κάθε είδους, σεμνότητα και αριστερή προσέγγιση των καθημερινών ζητημάτων.

-Αντίληψη και συνειδητοποίηση του δύσκολου ρόλου αυτής της κυβέρνησης και της βαρύτητας της ψήφου του ελληνικού λαού.

-Αποφυγή πολυγλωσσίας και διαφορετικών προσεγγίσεων, αποφυγή τροφοδοσίας των αδηφάγων Μέσων, που καραδοκούν με το στόμα ανοιχτά δίκην κροκοδείλων.

Διότι ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ σύντροφοι ΔΕΝ σημαίνει:

-Να σπεύδουν όλοι οι δηλώσαντες ΣΥΡΙΖΑ, είτε είναι αριστεροί ορίτζιναλ, είτε γιαλαντζί και επιτηδευματίες της πολιτικής, να πιάσουν πόστα, όλως τυχαίως καλώς αμειβόμενα.

-Να προκαλούν κάποιοι-αρκετοί-απ΄ αυτούς, στο όνομα της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, όλους τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που πίστεψαν και στήριξαν έστω και δια της ψήφου των, αυτή την κυβέρνηση.

-Να αποφασίζουν και να διατάζουν πολλοί απ΄ αυτούς εν ονόματι της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, αλλάζοντας όρους, συμβάσεις, ζωές, δήθεν για συμμάζεμα, την ίδια ώρα που οι ίδιοι απολαμβάνουν παχυλές αμοιβές, χωρίς να έχουν τα προσόντα.

    Εν τέλει-σύντροφοι-δεν είναι ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ όλα αυτά που διαπιστώνουμε καθημερινά, μάλλον πρόκειται για ΜΙΑ ΑΠ΄ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Τι δεν κατάλαβες πατριώτη;

 Η προκυμαία της πρωτεύουσας αλλάζει βάσει σχεδίου, που το αποδέχτηκαν οι περισσότεροι πολίτες της ή τουλάχιστον συμφώνησαν ότι εκείνο το χάλι με τις λαμαρίνες απ΄ άκρου εις άκρη, δεν θα μπορούσε να πάει παραπέρα, με δεδομένα ότι η πόλη είναι νησιωτική, τουριστική, ανθρώπινη και με μια παράδοση δεκαετιών τόπος συνάντησης, ψυχαγωγίας, απόλαυσης.... Αυτό λοιπόν το σχέδιο, με την προσθήκη και της ανάγκης προστασίας από την λεγόμενη "επάλλαξη", προβλέπει την αφαίρεση από την ζώνη της προκυμαίας των αυτοκινήτων, την ανάπτυξη μιας ζώνης προς τη θάλασσα για τον άνθρωπο και τις ήπιες δραστηριότητές του, ποδηλατόδρομο, παγκάκια, παρτέρια και τραπεζάκια έξω, μια μορφή δηλαδή, που πρέπει να έχει σαν νησιωτική πρωτεύουσα, παρέχοντας σε  κατοίκους και επισκέπτες όμορφες στιγμές...

 ...και πάμε τώρα στο μέγα θέμα της στάθμευσης, δηλαδή της κακής συνήθειας, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να κοπεί. Θυμόμαστε όλοι, πρόσφατο είναι, τα διπλοπαρκαρισμένα στην δεξιά μεριά προς λιμάνι, που σε μόνιμη σχεδόν βάση καταλάμβαναν την μία λωρίδα κυκλοφορίας. Θυμόμαστε τα παρκαρισμένα απέναντι προς τη θάλασσα, με τα "κόντρα" παρκαρισμένα, τα σφυρίγματα των... "απομέσα" να βρεθεί ο "απόξω" για να τους επιτρέψει την αναχώρηση, τους καυγάδες, το λιμενικό να κάνει τον ειρηνοδίκη στις προστριβές. Θυμόμαστε, όσο που έβλεπε το μάτι μας, μια "γυαλάδα" παντού από τις λαμαρίνες κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού. Θυμόμαστε, τις περατζάδες των "πειραγμένων" αυτοκινήτων με τα ογκώδη ηχητικά, τις σούζες των αφιονισμένων μηχανόβιων. Τα θυμόμαστε. Και θέλουμε να συνεχιστούν;

Τα ερωτήματα που έχω προς όλους είναι απλά και τα θέτω με κάθε καλή διάθεση διαλόγου και συνεννόησης:
1.Σε ποιά πρωτεύουσα της Ελλάδας, της Ευρώπης ή του κόσμου, νησιωτική ή ηπειρωτική, σταθμεύει κανείς εκεί ακριβώς που: α)έχει δουλειά, β)θέλει να πιεί τον καφέ του,γ)θέλει να μοστράρει τους τροχούς του.
2.Σε ποιά χώρα του γνωστού κόσμου, οι δρόμοι είναι για στάθμευση;
3.Σε ποιό κράτος του κόσμου, οι εποχούμενοι παντός τροχοφόρου επιβάλλουν την δική τους άποψη στην κυκλοφορία;
   Δεν αμφιβάλλω και νομίζω κανείς σώφρων άνθρωπος, ότι η αρμόδια αρχή θα έπρεπε να εξασφαλίσει χώρους στάθμευσης, ώστε να διευκολύνεται η ζωή των πολιτών της. Χώρος στάθμευσης υπήρχε εξαρχής μετά το Γεφυράκι, δεσμεύτηκε το άλλο μισό για εργοτάξιο(κακώς, θα μπορούσε να πάει κάπου μακρύτερα), αλλά θα ελευθερωθεί σύντομα, άνοιξε ο χώρος του λιμανιού και πρόσφατα, προσωρινά και ο χώρος στην πρώην ιχθυόσκαλα. Για κάθε δύσπιστο αρκεί τις πρωϊνές ώρες, τότε που οξύνεται το πρόβλημα, να περιδιαβεί τους διατιθέμενους χώρους στάθμευσης και να μετρήσει κενά και αντίστοιχα να μετρήσει και τα παρανόμως σταθμευμένα επί της παραλιακής. Αν η σύγκριση βγάλει έλλειψη χώρου αυτή θα είναι μικρή. 
    Και τώρα μια τελευταία διαπίστωση: Γιατί μόλις μπήκαν τα απαγορευτικά στις παρκίδες, αυτές ελευθερώθηκαν και βρήκαν τη χαρά τους τα αυτοκίνητα διανομών, χρηματαποστολών και άλλα; Γιατί από την ώρα που άρχισαν να μπαίνουν τα πλαστικά κολονάκια-ως εκεί που έφτασαν- εξέλιπαν τα παρκαρισμένα; Θέλω να πω, δηλαδή πρέπει να μας "περιφράξουν" για να προσαρμοστούμε στα υπό του Κ.Ο.Κ. προβλεπόμενα;
    Εν κατακλείδι-γιατί πολλά έγραψα και δεν είχα σκοπό- μέρα τη μέρα το έργο απέναντι παίρνει μορφή και σας συστήνω έστω, κι αν δεν επιτρέπεται, να περπατήσετε κατά μήκος του έξω πεζοδρομίου και να φανταστείτε με βάση την ως τώρα διαμόρφωση, πόσο όμορφη θα είναι η προκυμαία μας σε λίγο καιρό. Να κοιτάτε κάθε μέρα τις πινακίδες που γράφουν "Πώς θα είναι η πόλη μας σε λίγο καιρό" και να συνοδοιπορήσετε στο όνειρο όσων φαντάστηκαν κάτι τόσο όμορφο. Αφήστε τα αυτοκίνητο, περπατήστε, καθήστε στα μαγαζιά της προκυμαίας(άλλη ωραία εξέλιξη, όλα σχεδόν τα κλειστά μαγαζιά άνοιξαν ή ανοίγουν οσονούπω, συνθέτοντας μια προκυμαία -όνειρο), απολαύστε αυτό το μοναδικό προνόμιο, που είχαμε χάσει τόσα χρόνια, να καθόμαστε και να βλέπουμε θάλασσα, να βλέπουμε κόσμο, κι όχι τα "γεννήματα" όλων των αυτοκινητοβιομηχανιών του κόσμου. 

ΑΪΝΤΕ ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ...

 ...μη φοβάσαι, φίλος με τον πόνο νάσαι- πάντα έχει η ζωή κάτι πιο βαθύ να πει- και ο φόβος, ναι και ο πόνος- είναι δυό σοφοί"(Τραγούδι "Μη φοβάσαι" στίχοι Μανώλης Ρασούλης, μουσική Νίκος Ξυδάκης, 1987..... 
   Και στη συνέχεια τα άλλα κουπλέ:

Μες στο νόημα πάντα θα `ναι
όποιος πάθει κι όμως μάθει
οι φοβέρες δε φτουράνε
και ο χάρος κάνει λάθη

Δυο παιχνίδια σε ζορίζουν
είναι ο θάνατος κι η αγάπη
παίξ’ τα και τα δυο κι ας χάσεις
θα βγει η ήττα σου απάτη

 Ο φόβος, αυτός είναι που πρέπει να εξαλειφθεί από την ζωή των ανθρώπων. Από τον φόβο της τιμωρίας του Θεού(ο Θεός δεν τιμωρεί τους ανθρώπους, απλά γιατί τους αγαπάει), ως τον φόβο της εξουσίας, μέχρι τον πρόσφατο σχετικά φόβο της... χρεωκοπίας. Μάθανε να κυβερνούν με τον φόβο, να τον χρησιμοποιούν σαν εργαλείο άσκησης της όποιας εξουσίας τους, να τον έχουν δεξί χέρι τους ένα πασπαρτού για κάθε "πόρτα"...

 ...Ο φόβος πρέπει να εκλείψει, να αντικατασταθεί με την παιδεία, τους στόχους, την άμιλλα, την δημιουργική αναγνώριση, τις όποιες κατακτήσεις του ανθρώπου... Γιατί ο φόβος ποτέ δεν έφερε αποτέλεσμα, ποτέ δεν εξέλιξε τίποτα, υστέρηση προκάλεσε, ανέστειλε διαχρονικά την ανθρώπινη δημιουργία....

Να μην φοβόμαστε λοιπόν, να ελπίζουμε λέφτεροι από φόβο, ενώ παράλληλα να δημιουργούμε, να χτίζουμε τείχη απόκρουσης του φόβου, αντί να εγκλωβιζόμαστε στα δικά του, σ΄ αυτά που ορθώνουν όσοι μας θέλουν "εν-τειχι-σμένους" και όχι ευτυχισμένους!

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

 Πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 9 το πρωί στο λιμάνι του Πυθαγορείου, τα εγκαίνια της νέας ακτοπλοϊκής γραμμής, που θα ενώνει για όλη την θερινή περίοδο τον νομό μας με τα Δωδεκάνησα, με το ταχύπλοο, τύπου καταμαράν Dodekanisos Pride. Πρόκειται για σκάφος που μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα  έως και 36 μίλλια και λύνει με τον καλύτερο τρόπο την ενδοεπικοινωνία των νησιών μας, με τα Δωδεκάνησα. Μεγάλη σημασία για μας έχει το ότι μπορούμε να πάμε στον Αγ.Κήρυκο και στους Φούρνους και να γυρίσουμε αυθημερόν.

  

   

  

   Ο αγιασμός πραγματοποιήθηκε επί του πλοίου, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σάμου κου Ευσεβίου και με την παρουσία της Περιφερειάρχου Χριστιάνας Καλογήρου, του Αντ/χη Σάμου κ. Κατρακάζου, του δημάρχου κ. Αγγελόπουλου, του ταξιάρχου δ/τή  της 79 ΑΔΤΕ, του αντιδημάρχου Πυθαγορείου Βασίλη Βαλκαμλή, πολλών δημ.συμβούλων, του Επάρχου Καλύμνου, του δημάρχου Λειψών κ.Μάγγου και του Προέδρου της εταιρείας κου Σπανού και αρκετών στελεχών της ..... 

 Αμέσως μετά τον αγιασμό και τους χαιρετισμούς που απηύθυναν οι αρχές και οι εκπρόσωποι της εταιρείας, το πλοίο ανεχώρησε για Φούρνους, όπου έφτασε μετά από 50 λεπτά της ώρας, και όπου η υποδοχή ήταν μεγαλειώδης. Καίκια με αναμμένα βεγγαλικά και καπνογόνα, είχαν ακροβολιστεί στον κόλπο του νησιού σφυρίζοντας, ενώ στην προβλήτα σύσωμοι οι κάτοικοι, μαθητές σχολείων και εκπρόσωποι αρχών, με επικεφαλής των δήμαρχο Γιάννη Μαρούση, υποδέχτηκαν το πλοίο και τους επιβάτες του, με μεγάλη θέρμη. Στο πρώτο απέναντι από την προβλήτα κατάστημα είχε στηθεί τραπεζαρία με τεράστια ποικιλία από κεράσματα, από τηγανίτες και λουκουμάδες μέχρι αστακούς και ψάρια.... Μόνο οι Φουρνιώτες, το λέω με κάθε ευκαιρία μπορούν να φερθούν νησιώτικα σε μια υποδοχή. Η "νησιωτικότητά" τους είναι ασύγκριτη....η εγκαρδιότητά τους εκδηλώνεται με μια ανοιχτή αγκαλιά. Αξίζουν όχι μόνο την προσοχή των αρμοδίων, αλλά την αγάπη και εκτίμηση όλων μας.

   Στις 12 το μεσημέρι το πλοίο αναχώρησε από τους Φούρνους για την Πάτμο, όπου εκτός από τον Αντιπεριφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου κο Φλεβάρη, τους επισκέπτες περίμεναν άλλα πλούσια κεράσματα, ενώ τοπικό μουσικό και χορευτικό συγκρότημα παρουσίασαν τοπικούς χορούς. Αν κάτι υπερτερούσε στην υποδοχή και στα δύο λιμάνια ήταν η εγκαρδιότητα και τα... κεράσματα. Οι συνήθεις "ύποπτοι" -συμπαθάτε με για την έκφραση-ξεσκίστηκαν στο φαί. Κι ήταν αρκετοί οι παρατρεχάμενοι, άσχετοι και "είδα φαί και μπήκα"!

 Το πλοίο ανεχώρησε για την επιστροφή στις 3 το μεσημέρι και στις 4 ακριβώς μπήκε στο λιμάνι του Πυθαγορείου. Ο Σεβ.Μητροπολίτης, όλοι οι εκπρόσωποι των αρχών, ο πρόεδρος της εταιρείας κι όσοι συμμετείχαν τόνισαν την μεγάλη σημασία της νέας γραμμής που όπως εύστοχα είπε η κα Καλογήρου, "ενώνει το νοτιότερο  κομμάτι του Βορείου Αιγαίου, με το βορειότερο  κομμάτι του Νοτίου Αιγαίου", ευχόμενοι καλά ταξίδια και καλή τουριστική περίοδο. Αυτό που χρειάζεται στο εξής και μέχρι το τέλος της σεζόν είναι το πλοίο να προτιμάται(και δεν εννοώ τους επιβάτες ντόπιους και ξένους, ξέρουν κάποιοι ποιούς εννοώ), να στηριχτεί για να μας στηρίξει, ενδεχομένως, αν το παλέψουμε και τους χειμερινούς μήνες.
                                             ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!!!

Οι εταίροι και οι... συνεταίροι!

     Αναρωτιέμαι ώρες-ώρες, μέρες-μέρες, αν όσα έχουν γραφτεί εδώ και τρεις μήνες περίπου, δηλαδή  από την προκήρυξη των εκλογών μέχρι και χτες(σήμερα δεν είδα κάτι νέο), έχουν γραφτεί άλλη χρονική ή πολιτική περίοδο στη- και για τη- χώρα αυτή. 
   Αναρωτιέμαι αν έχει σκεφτεί κανείς, δημοσιογράφος, πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, ή ακόμη και κάποιος "άρρωστος" ιστοριομανής, να συγκεντρώσει όλα αυτά τα δημοσιεύματα,  του ξένου τύπου, τα σενάρια, τις κινδυνολογικές δημοσιεύσεις, τα εμμέσως και όχι μόνο απειλητικά δημοσιεύματα, τις απρόκλητες και απαράδεκτες παρεμβάσεις στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της χώρας μας, την καταδίκη των επιλογών μας σαν λαού, αυτόν τον πόλεμο χωρίς όπλα, αλλά με πραγματικά πυρά. Θα είχε αξία να γινόταν ένα βιβλίο, ή ένα αρχείο pdf  έτσι για την ιστορία, για να το διαβάζουν οι επόμενες γεννιές Ελλήνων και να επιλέγουν όταν "θάρθει η στιγμή ν΄ αποφασίσουν, με ποιόν θα παν και ποιόν θ΄ αφήσουν".
   Τα κουπλέ αυτού του μακρόσυρτου τραγουδιού, είναι γνωστά, γιατί να επιλέξουμε Αριστερά κι όχι τα ΣαμαροΒενιζελοκαλόπαιδα, γιατί να γίνει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛακροδεξιούς κι όχι με τον κεντρώο Θεοδωράκη και τις άλλες πέστροφες του Ποταμιού, γιατί να υπουργοποιηθεί ο αφασίας Βαρουφάκης, γιατί να πάρει υπουργείο ο αναρχοΛαφαζάνης, γιατί, γιατί....
    Και φυσικά το ρεφραίν μετά από κάθε κουπλέ το γνωστό "Βγαίνετ΄ απ΄ την Ευρωζώνη... " ("χέστηκ΄η φοράδα μας στ΄ αλώνι..." αυτό μου ΄ κανε ρίμα τι να γίνει;). 
    Συγνώμη δηλαδή, αλλά έχω άδικο για τον τίτλο; Πώς γίνεται όταν υπάρχουν υπάκουοι που πάνε με τα νερά των δανειστών τα δημοσιεύματα για την Ελλάδα, να είναι είτε επαινετικά, είτε... ανύπαρκτα και όταν τους πάνε κόντρα όλες οι "έγκυρες" και τα διεθνή πρακτορεία να παραβγαίνουν στην έκχυση χολής κατά της χώρας μας; 
    Τόση πια ανεξάρτητη δημοσιογραφία πώς να την αντέξουμε;

Αφήστε τα μίση...

 ...κι ασχοληθείτε με την φύση. Πρώτα και κύρια όμως να σεβαστούμε τη φύση, αυτό το δώρο που είναι για τον καθένα μας, χωρίς να είναι... ατομικό! Μια ανεμώνα δίπλα στο κράσπεδο από τσιμέντο, είναι νομίζω κάτι πολύ συμβολικό, όπως συμβολικό είναι-σε προηγούμενη ανάρτησή μου-το λουλούδι που φυτρώνει μέσα σε μια τρύπα σε τοιχίο... Τι θέλει να πει ο.. ποιητής(δηλ.εγώ); 

 Με αφορμή την πραγματοποίηση τις επόμενες μέρες στο νησί ενός διεθνούς συνεδρίου για τις αυτοφυείς ορχιδέες της Σάμου, και τα άλλα αυτοφυή, μερικά και σπάνια, άνθη του νησιού μας, κουβεντιάζοντας προ ημερών με τον πρωτοπόρο ερευνητή της Σαμιακής φύσης και πρώτο αναδείξαντα όλον αυτό τον πλούτο, Γιώργο Φάκα... Θυμηθήκαμε την πρώτη προ 4ετίας κοινή μας εξόρμηση στον Λάζαρο, για την πραγματοποίηση επιτόπου μιας εκπομπής στον κύκλο ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ στην Σαμιακή Τηλεόραση, εκεί στην πηγή και την στέρνα στο Λάζαρο, που επιχειρήσαμε να αρχίσουμε το γύρισμα, αλλά διαφωνούσαν οριζόντια, κάθετα και εγκάρσια τα κουνούπια, οπότε απομακρυνθήκαμε απ΄ το νερό.... Θυμηθήκαμε την πρώτη παρουσίαση σε αφίσα-κολάζ που έκανε ο Γιώργος πριν από χρόνια, με αυτόν τον πλούτο, στις Γιορτές της Φύσης που διοργανώθηκαν από την τότε Νομαρχία.... Είπαμε τόσα πολλά... συγκριτικά πλεονεκτήματα, που έχει ο τόπος και που μένουν ανεκμετάλλευτα, λόγω μειονεκτικότητας στην ενασχόληση πολλών με όλα αυτά.... 

 ...Είπαμε και για το τι πρέπει να γίνει στο μέλλον, αλλά όχι το αόριστο... Στο άμεσο μέλλον, με αφορμή αυτό το τόσο σημαντικό συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομάδα εδώ, και τι πρέπει, αλλά κυρίως ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να γίνει, με μαγιά αυτή την ευκαιρία και με τον κατάλληλο σχεδιασμό. Τι; Να περιληφθεί στον τουριστικό σχεδιασμό και με επίκληση αυτού του συνεδρίου, ένας άλλος-εναλλακτικός μα όχι μόνο-τουρισμός, επισκέψεις φοιτητών από πανεπιστήμια του εξωτερικού και δικά μας, τον Μάρτη και τον Απρίλη, για επιτόπια μελέτη της πολύτιμης αυτής χλωρίδας μας, την διοργάνωση και άλλων εκδηλώσεων, να γίνει η Σάμος τόπος μελέτης μοναδικών φυτών....

... Είπαμε τόσα, που δεν θέλουν ιδιαίτερο κόπο, αυτό το συνέδριο που θα γίνει στις 14 Απρίλη το ξεκίνησε και στον μεγαλύτερο βαθμό το οργάνωσε ΕΝΑΣ(αρ.1) άνθρωπος. Μα θα μου πείτε είναι Γερμανός...! Γερμανός φίλος της Σάμου, ένας από τους πολλούς(όχι με την έννοια που το έλεγε ο Δήμος Σταρένιος σε κείνο το έργο με θέμα την κατοχή), ναι, ένας που κάθησε πολλές ώρες πίσω από ένα κομπιούτερ(όπως πολλοί από μας ασκόπως)κι έστελνε e-mail σε όλο τον κόσμο.
    Ε, ναι, μπορούμε να γίνουμε "Γερμανοί" για το νησί μας, για το καλό μας και το καλό των παιδιών μας... για την Σάμο ρε γαμώτο!

Η "πίσω" πόλη

    ΄Ολοι την ξέρουμε, καθημερινά περνάμε από κει, κάποιοι περνάμε, εδώ και κάποιες δεκαετίες, την θυμόμαστε αλλιώς και μελαγχολούμε αντικρίζοντας την σημερινή εγκατάλειψη... 

 ... θυμόμαστε π.χ. μπαίνοντας από την πάνω είσοδο, βλέπαμε το μαραγκείο με την κορδέλα και την πλάνη και τους λόφους από πριονίδι...
  

 ...και προχωρώντας βλέπαμε το παλιό αρχοντικό, με την βαριά ιστορία, εκεί όπου εκτυλίχτηκαν σκηνές απείρου κάλους, άλλων εποχών...

 ...στο αμέσως επόμενο βλέπαμε την πινακίδα του ιατρού Εμμανουήλ Σπύρου, που παρείχε τις υπηρεσίες του στην κοινωνία της πόλης για δεκαετίες, με ευσυνειδησία...

...για να ακολουθήσουν άλλα κτίρια, το επόμενο δεν το γνωρίζω, το μεθεπόμενο είναι ιδιοκτησίας του Νοσοκομείου Σάμου, που μέχρι πρόσφατα στέγαζε(υποτυπωδώς) την τοπική εφορεία του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων, μέχρι που πλέον δεν ήταν εφικτό κάτι τέτοιο...

 ...κτίρια που σήμερα στέκονται-ως εκ θαύματος ή εξ αντοχής-όρθια, ανοιχτά, όλα με φυτρωμένα εντός τους φυτά και δέντρα, θύματα της εγκατάλειψης, λόγω διαφόρων αιτίων, κυρίως όμως θα έλεγα λόγω της θέσης τους, πίσω από την βιτρίνα της παραλιακής ζώνης...

 ...πέρα βέβαια από την εικόνα της εγκατάλειψης, εκείνο που "χαρακτηρίζει"την περιοχή είναι η βρώμα, τα σκουπίδια, η έντονες δυσάρεστες οσμές, κάτι που υπάρχει βέβαια εδώ και χρόνια, χωρίς να έχει απασχολήσει-το λέω μετά λόγου γνώσεως, γιατί το παρακολουθώ-ποτέ καμμιά υπεύθυνη αρχή ή αρμόδιο...

 ... ακριβώς γιατί πρόκειται για την "πίσω πόλη" για το "περιθώριο" της, τουριστικής κατά τα  
άλλα, πρωτεύουσας του νησιού...
    Και βέβαια ποιός, από μια ηλικία και πάνω, μην λέμε νούμερα και προκαλούμε θλίψη, δεν έχει γευτεί, την τυρόπιτα, το κουλούρι, το ψωμί και τόσα άλλα αγοράζοντάς το από τον ανωτέρω, πρώην φούρνο του Αρμόδιου, με την απαράμιλλη αρτοποιητική τέχνη, την καθαριότητα και το "φονικό" χιούμορ, του ιδιοκτήτη του, που απ΄ αυτή την "τρύπα" μεγάλωσε , σπούδασε και ανάστησε 5 παιδιά...Και βέβαια η ποτοποιία των Αδελφών Φραντζέσκου, που παρήγαγε-και εξακολουθεί αλλού βέβαια-τόνους ποτών που συνόδεψαν και συνοδεύουν όλες μας τις ευχάριστες και μη στιγμές...
   Ασφαλώς-σαν επίλογος- και η αποκατάσταση αυτής της πίσω πόλης, ακόμη και ο εξωραϊσμός της, είναι κάτι πολύ δύσκολο όσο αφορά τα κτίρια, λόγω ιδιοκτησιακών κλπ. δυσκολιών. ΄Ομως, σε λίγες μέρες θα υποδεχτούμε και πάλι, για μια ακόμη χρονιά, τους επισκέπτες μας, στους οποίους δεν μπορούμε να απαγορέψουμε την πρόσβαση προς τα εκεί, άρα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον επισκέψιμη έστω και σαν διάβαση, προς κάποιο άλλο προορισμό.